LOU SARMOUNEY / LE JHACASSOUS

9 juin 2012

Medòc / Imne daus Tradinaires

Classé dans : Medòc,Musica e cançons — Lo Sarmoneir @ 9 h 31 min
Hadetz portar de que har la ripalha / I a ren de tèl pre parlar lo patoàs
N’em pas totjorn las mans a las pòchas / Sèm pas fenhants quand nos fau bambochar
 
1. Aquò’s nosauts que sèm los Tradinaires / E sèm totjorn prèstes a nos esgaiar
Mès fadrà bien, cara sabem pas gaire / Que nos botièm tots a parlar patoàs
 
2. Luvar lo veire es nòsta desencusa / La causa, au sòu, es de parlar patoàs
Ie arribarem ben tan chic que l’òm s’amurgue / Sèm pas aquí que pre nos arralhar
 
3. Em fòrt cercat pre trobar nòsta ensenha / Los uns volèn l’aperar l’Esquiròu
Mès n’i avè bien una demi-dotzena / Qu’aurén aimat puslèu lo Rossinhòu !

7 juin 2012

Sent Arlòdi / « Escota ! »

Classé dans : Literatura,Medòc — Lo Sarmoneir @ 1 h 18 min

Abat D.M. Bergey

Escota ! Dens lo lonh de la leda endromida,

Ena lent de doçor fresilhona saus pins

Coma en paronament de sòias, de satins,

En papotejament de gojata assopida.

Ses l’aiga, los reflèts, coma daus èlhs barrats,

S’an estenht dens l’escuranha que se desplèga.

Aquò’s la mar que prèga,

Praus praubes batelèirs endromits dens sos braç.

 

Escota ! Quau trement dens lo dessèir en dòu !

Tant de sengluts prehonts secudissen las lamas !

E, come s’emportav’ daus plors de praubas amas,

Lo vent, dens lo piquèir, gula e pleu coma en fòu.

Gaita-la come a mau ! Emb sos peus desplegats,

Se tòrç dens sa dolor, se remasta, se pama !

Aquò’s la mar que brama,

Emb las velhas mamàs que ploran lurs gojats !

 

Escota ! Sau peirat, ant s’acoitan los cranges,

Ant badalhan ustròts, cotòias e sordons,

S’esgrunan, sens jamès remar, de las cançons,

Que l’òm diré sansonejadas pre daus anges.

Trimolanta d’amor, dens son mantèth brodat,

Que fausfila d’argent la marèia montanta,

Aquò’s la mar que canta,

En l’aunor dau Bon Diou, praus que L’an omblidat.

 

Escota ! M’a semblat enténder lo canon

Qu’esventra sos obús ses la tèrra esbolhada !

Daus gròs braçats de mar borrant en fusilhada

En negre tròç de ròc, blaçat come en monhon.

Los aubres dau sablèu, de pòur o de colèra,

S’esbracejan, torçuts, en prestissens lo planh.

Aquò’s la mar que planh,

Au sovenir de tots los que mingèt la guèrra.

 

Escota ! As entendut ? Emb d’en esclat de ríder,

L’aiga ven de sautar dens en jène ligòt

De mainatges : cadun lèv’ culòta, pelhòt,

En s’escapans au bòrn. N’i a punh nat que se hida !

Cada lama sautilha emb d’ena blanca còifa,

Ant l’òm diré qu’en lis ven totjorn de florir :

Aquò’s la mar que ritz,

Emb nòstes tot-petits, acossats pre sa ròifa.

 

Escota ! M’es avís que la mar s’a taisada.

Nada lent ne froncís los reflèts blus dau Cèu.

Espara doçament sas alas sau sablèu,

Sens cantar praus amics, come a’stat, sa pensada.

La lama sèc au tralh, muca, dus atardats :

Ena gojata au braç d’en jène òme s’acota :

Aquò’s la mar qu’escota

Las promessas d’amor daus jènes acordats.

 

Escota ! Mila obrèirs pantuhan a l’obratge !

A travèrs lo linhòu e los cardons d’estiu,

L’òm entend l’esprehum d’ena vasta mestiu,

O martèths e bohets d’en atelièr d’auratge.

Qu’es donc l’obrèir geant que s’esgana a cunhar,

Dau matin au cochant, dau dessèir a l’horbalha ?

La Grand’ Mar que trabalha,

Praus que minjan lur pan sens voler lo ganhar.

 

Escota ! Quand vindràs me florir de tos plors

E que m’endromirèi trunc a la remastada

Vodrí que bien au bòrn de ma mar trementada,

Metusses mon massèu emb sa crotz e sas flors.

Quand l’entendràs cantar dens los rais dau sorelh,

Te diràs, en pregans, qu’èste bassa o malina,

Es la mar que calina,

De la part dau bon Diu, l’ama dau praube velh.

 

Hèit sau batèu de Droet lo puscaire, tant que tirav’ lo shalut

12
 

Luxeetvolupte |
Actuel |
Newyorkcity2012 |
Unblog.fr | Créer un blog | Annuaire | Signaler un abus | Insidelayers
| Lanouvelleperspective
| love star