LOU SARMOUNEY / LE JHACASSOUS

5 février 2015

La confession suus tiules

Classé dans : Entre Duas Mars,Literatura,Umor — Lo Sarmoneir @ 19 h 02 min

Dus braves gents de l’ancien temps, lo Capdet e la Capdeta, la-bàs, au bòrd deu Ciron, presque a Cap-Bartàs, trabalhèvan quauques jornaus de meishanta tèrra; mès dens aqueth temps, sabèvan espranhar e, sens chic de causas, se tirèvan d’afar. Se crompèn un ostau e vivèvan tranquilles. Mès valà qu’un ivèrn, malur, plau, plau, plau… com qui la gita… I avè aiga pertot. Vesèvan pas qu’aquò. Lo Ciron desbordèt, lo Bartàs desbordèt, e l’aiga montèt, montèt, e arribèt au maisoet. Lurs mainatges, qu’avèn bon còr, lis-i dishuren : « Vinètz donc a l’ostau, la pòrta es granda obèrta, mema vos vieram culher! » Mès los dus vielhs, testuts, ne voluren pas enténder arrés e, una nuit qu’i avè encara mei plavut que d’abituda, quand nòstes papèts se revelhan a l’Angelús, i avè aiga dinc au pè deu lit, lo can èra negat sus lo sulh de la pòrta e per se’n anar, bonjorn! Per se poder tirar d’aquiu, n’i avè pas d’aute moien  que de montar sus l’ostau. Demb una escala, Capdet tirant Capdeta, Capdeta possant Capdet, l’un aidant l’aute, arriban, egau, tot en planhens, a se méter a shivau sus l’aresta de la teulada. E se lamentèvan en plorans, cresèvan sa darrèra òra vinguda…

« Lavetz, praubeta, ce disèva Capdeta, crei, mon praub’òme, qu’es bien fenit de pensar aver Mossur Curè per nos aidar a bien morir; mès, per que lo Bon Diu nos perdoni nòstes pecats, poirem bien, shacun a nòste torn e l’un a l’aute, nos confessar.

— Se vòs, respond Capdet, comença, tu, Capdeta!

— A non! respon Capdeta, es a tu, ès lo pus vielh, es a tu l’aunor!

Mès Capdet reflechiva e disèva pas res.

— Anem, disèva Capdeta, avança-te, l’aiga que monta! Autament, vas anar dens lo huc de l’infèrn! »

E valà nòste Capdet que comença tot doçament e que s’acusa de totas sas malhèitas : d’aver estat gormand, avare, ivronhe un chic, d’aver dens son june temps corrut la patantèna, d’aver dens los afars rotlat son proshen, de l’aver trompat e presque panat, tant vau díser, tots los còps dont a poscut, en franc Gascon…

 » E òc, ce pensèva la Capdeta, e òc, ne’n sabi long sus ton compte adara.

— Anem, Capdeta, ce ditz Capdet un còp qu’avut fenit, a tu de te confessar, vam véser çò que racontas.

— Aten, Capdet, aten un chic, l’aiga que comença a baishar! »

Contat per Monsur Cazeaux, de Lobens (Reulés). Enregistrat e transcrit per J.-P. Laliman.

21 février 2014

Protégé : Critica de mots utilisats per los occitanistas girondins

Cet article est protégé par un mot de passe. Pour le lire, veuillez saisir votre mot de passe ci-dessous :

31 janvier 2014

Petita istòria dau vinhau bordalés

Classé dans : Entre Duas Mars,geografia,Istòria,Medòc,Paisatge,Paisatge - geografia — Lo Sarmoneir @ 23 h 48 min

‘Quò’s a les Arshivas departamentalas de la Gironda qu’èra instalada, dau 14 d’octòbre dinc au 14 d’heurèir, una expausicion retraçant l’istòria dau vinhau bordalés. Intitolada Vignes à la carte – Mille ans d’évolution en Bordelais (XIeXXe s.), èra coordonada per Louis Bergès, Pascal Geneste e Agnès Vatican, e augut lo partenariat dau CIVB, de l’INA e de Bordeaux Sciences Agro.

Lo vinhau bordalés èra dejà atestat a l’epòca galò-romana, mès la mista en valor de les tèrras, acompanhant la fondacion d’aglomeracions, data sonque daus XIe-XIIIe siègles. Aquesta mista en valor per treitinatge (les artigas) èra sustot menada per les congregacions religiosas.

A la campanha, la vinha aucupava 20 % de les pèças – au costat de les culturas viurèiras e daus prats – e lo vin èra destinat a la consomacion privada ; les vinhas èran per contra nombrosas autorn de Bordèu.

Destingavan tres tipes de vins : de paluds, de còstas e de gravas. Aquò’s dens les paluds qu’èran instalats los bordius, apareishuts au XIIIe siègle ; i hadèvan dau vin roge, mèi fòrt que non pas lo claret.

Dau temps que lo ducat d’Aquitània èra unit damb lo roiaumi d’Anglatèrra, aquò’s a díder dinc a 1453, lo comèrca daus vins de Bordèu estut prospère. D’autant mèi qu’en 1224, data de la redicion de La Rochelle, los vins de Guièna vinguren dominants sau marcat anglés per rapòrt aus vins peitavins !

Lo diocèse de Bordèu – lo Bas-Peís – avèva lavetz daus privilèges, coma lo de poder embarcar son vin tanlèu qu’èra l’autòne, quora lo Haut-Peís divèva aténder lo primtemps. Aquò’s a l’origina de l’anciana rivalitat entre Lengon e Sent Macari.

Aquò’s a la fin de l’Atge Mejan que la viticultura se desvalompèt dens lo ‘rèir-peís. Apui, graças aus marshands flamencs, la produccion se diversifièt au XVIIe siègle ; los vins doç vinguren prisats.

Au XVIIIe siègle, los vins de Gravas e de Medòc vinguren famós. Lo comèrce deminguèt en Olanda e s’ubrit a la mar dau Nòrd e a la Baltica, amèi a l’America.

Après la crisa dau mau blanc, tornèt la prosperitat entre 1855 e 1880 ; la vinha s’espandut au detriment daus bòscs en Blaiés, Libornés e Entre-duas-Mars, mès remplacèt tanben la landa sus la part gausha de la Garona.

La permèira delimitacion oficiala de la region viticòla de Bordèu (Medòc, Gravas, Sauternés, Semelion e Còstas) data de 1911 ; malurusament, lo Haut-Peís estut escartat arbitràriament. Les AOC furen introduïtas en 1935.

Aquò’s tanben dens les annadas 1930 que survingut la crisa viticòla, çòn que provoquèt daus abandons de vinhas dens lo cochant e lo meijorn de Gironda – mès un acreishement dens lo livant e lo nòrd.

Pòdem conclúser sus la granda varietat de paisatges viticòles en Gironda : paluds, aluvions de gravas, costaus calcaris, vastas estendudas limonosas o sablosas. Les joalas – culturas fruitèiras e casalèiras intercaladas – contribuèvan tanben a ‘quira diversitat, mès dispareishuren au debut dau XXe siègle.

28 janvier 2014

Lexic de patoés de Sta Fe (la Granda)

Classé dans : Dordonha,Entre Duas Mars,Lingüistica — Lo Sarmoneir @ 20 h 44 min

Dens Ley Tastounemens d’un Avuglé de Charles GARRAU. ‘Quò’s dau brageiragués.

 

Angleyte, petit lézard – anglèita

Adoubade, chanvre grossier – adobada

Aco, heurt, obstacle – acòp

Abisse de abissa, v. ruiner – abissar

Amouda, v. exciter – amodar

Acharraou, déchirure

Abrasa, v. écraser – abrasar

Bergaou, frelon – bergaud

Butide, adj. repoussée – butida

Boyne, borne. – bòina

Barrége de barrégea, v. brandir, secouer violemment – barrejar

Brigailla, v. briser à petits morceaux – brigalhar

Barradi, enclos – barradís

Bourdeyrage, petite métairie – bordeira(t)ge (?)

Boussi, morceau – bocin

Bléde, poiré, être mou, sans énergie -

Courdil, cordeau – cordilh

Cambéléte, cloche-pied – cambeleta

Cergné, cercle  – cernhe

Champo, vague qui se brise -

Clé-dé-teste, crâne - clesc de tèsta

Cabournu, adj. creux – cabornut

Chaouprenade, charmille – chauprenada

Crambillou, petite chambre – crambilhon

Cliquéte, point du jour – cliqueta

Cléde, palissade – cleda

Dissipaciou, prodigalité – dissipacion

Dal, faux – dalh

Daléte de daléta, v. palpiter – daletar

Désaguse de désagusa, v. émousser – desagusar

Eynancen de eynança, v. avancer, dépêcher – esnançar

Escripo, petite boîte dans un coffre – escripòt

Engullie de engullia, v. enfiler – engulhar

Eymagen, pampre – esmagent (?)

Eybouilla, v. écraser – esbolhar

Escarcailla, v. briser en éclats – escarcalhar

Eybarri, adj. état d’un tonneau desséché, disjoint – esbarrir

Eybarranquérey, de eybarranca, v. casser bras et jambes, briser – esbarrancar

Espouti, écraser sous un poids – espotir

Espoufida, faire des efforts pour respirer – espofidar

Empa, encombre, ce qui gêne -

Escarrabisse, écrevisse – escarabissa

Flage, pousse d’une plante – flaja

Flaquéja, action des flots qui battent la rive – flaquejar

Fé, feu – fec (fuec)

Félour, peur – felor

Fourrége, de fourrégea, disperser – forrejar

Furége, furieux – furege

Gorge, bouche – gòrja

Graoupi, accrocher – graupir

Giscla, jeter des cris aigus – gisclar

Géma, gémir – gemar

Grou, réduit, gîte -

Gaoutéte, petite joue – gauteta

Grumille, petite larme – grumilha

Isté, manière dont une chose va

Jarmassa, s’agiter avec effort – jarmassar

Lavastré, albâtre – lavastre

Laouzé, éclair – lauset

Liré, lys – lire

Landa, de landa, ouvrir entièrement - landar

Laquène, lambin – laquène

Mal, mail – malh

Maya de maya, orner – maiar

Masse, massue – massa

Morré, moudre – mòlre

Marre, pioche – marra

Mourcilla, essayer à manger, mordiller – morcilhar

Mou, volume

Niblé, nuage – nible

Ourdillade de ourdilla, nipper – ordilhar

Perpil, cil – perpilh

Présimavén de présima, apercevoir à peine – presimar

Paraouli, discours – paraulís

Pantène, jeter à plat – pantèner

Perpilla, clignoter – perpilhar

Planège, plateau – planèja

Ray, clarté, rayon – rai

Rounça, jeter avec force – ronçar

Rasclé, adj  étique – rascle

Rebuti, repousser – rebutir

Rage de ragea, luire – rajar

Ranquéni, chétif, engourdi – ranquenit

Régagnou, raboteux – reganhós

Raoucénou, au fig. acariâtre, adj. roque – raucenós

Révers (à), extrêmement, beaucoup – a revèrs

Soou, sol, aire – sòu

Seillade, à plein seau - selhada

Souparti, séparer – sopartir

Sapi de sapi, saisir – sapir

Sofrène de sofréna, sangloter – saufrenar

Sanfoyne, violon – sanfòina

Tey, tombeau – taic 

Talina, lambiner – talinar

Taoupa, mâle de la taupe – taupat

Torré, trop griller – tòrrer

Uce, sourcil – ussa

Vistembule, vestibule. - vistembule

28 novembre 2013

Mòts daus marescs de Montferrand

Classé dans : Entre Duas Mars,Lingüistica,VOCABULARI — Lo Sarmoneir @ 14 h 16 min

Quauques mòts e expressions granhats sus les fishas patrimòni daus marescs de Montferrand (sau Bèc).

 

chorla : alouette commune

cornalèirs : extremitats daus hius de fèrt que, dau haut dau bordon dinc au sòu ont son amarrats solide, sèrven de tirant quòra la panta vira

sembèc : branquilhet de 60 cm que sèrv a semerar

chorlar : sonar (les chorlas)

corejada : liseron

barralh : aquò’s  una prada molhada o precisament una division de maresc assanit de 2 ha environ

« m’en vau e(s)taussar les aubars » : estaussar : escapitar, esbalancar

esclopada : « galochée » : franc-bòrn dau fossat

siscle : una èrba daus marescs….. mès la fisha mancava !

matrassa : massette, mès tanben tot vegetau de maresc utilisat per hèder lo palhat (coma « tuja » en Vasadés, un chic)

tarusquet : ?

valent coma un dalh

galh : sòrta d’horca damb los brins recorbats (a notar que « galha » vòu díder « brin » per una hoishina sau Bassin)

colarin : barcòta fòrt plata de 1 m sus 3 m, que pòt shambertar adaise ; shafrada nèga-hòu a Sent Lobés au debut dau XX° siègle

« lo camin de la Via n’a jamès petat » : lo camin de la Via (tautologia !) es una vielha via que passa ad Ambarés

ragasset : sarcelle d’été

sença : sharpilhèira, guelha a gringonar ; lo mòt sharantés se tròba donc aparentament en bordalés tanben

galinhòla : marouette ; estonat mòt que sòna lengadocian !

còpa : foulque ; se ditz « còpia » sau Bassin

picarson : ?

rolhon : una petita rolha ? lo sens precís n’es pas dit

sangsugaire : puscaire de sangsugas

matrassaire : picaire de joncs, vimes e matrassas

anguilaire : probable puscaire d’anguilas !

tonaire : caçaire a la tòna

« Robacan » : nom de lòc derivat de rau vacant (rau : maresc, prat comunau umide, rausar ; vielh nom)

7 octobre 2013

A la mode de Berdié

Classé dans : Entre Duas Mars,Literatura — Lo Sarmoneir @ 22 h 44 min
Lou binte-dus octobre après aougé bregnat
Meste Jean me dichut: « Sès un minge gagnat
Silèou qué t’an pagat bas crouca ta mounéde
Per ana festégea daou coustat de la Brède.
Oui, t’én bas ha ribote dan de lés gourgandines
Bas beoure é te harta dan millou qué sardines. »
« Sifèt, èy bien résoun d’un paou mé repaousa
Si sabèbes, Jeanty, ce que pot mé caousa
Une loungue journade : aou tail aban huyt ores,
Mijour à dus la paouse ; desbaouche après cheys ores,
Per mingea un aougnoun, é un petit cantet
Couneychy un caoucun qué dam aco crebet
Piarrille s’apelabe, é n’aougut pas la chance
De poudé coume jou a cops rémpli sa panse.
Un jamboun, caouques éous, un broy pichey de bin,
Epuy canta, dansa, aco dinc aou matin !
Bala moun cher, entaou edy cade sémane »
A Janti espatat, dissury jou l’airt crane.
« Aou ségu, pusqu’à tu l’argén t’èy pas besougn,
Perqué doun te paga ? Si podes ana lougn
Séns ana a l’oubratche epuy touca ta pague.
Aco fara toujours méns per lou rigue-rague.
– Bos dire qu’angry jou despénsa toun argén
Per préne daou plési aoutemén qu’én mingén ?
Acos a dire dam de lés femmes leougeyres
Que féden lou tretoirt lou long de lés ribeyres ?
– O positibemén. — Ah nou, m’entendes-tu ?
Jamey n’iry aco, podes esta ségu.
– Escoute-mé Bernat, jou boudry bien te creyre
Mais Peyrot te bit gey én trin de te coumpleyre
En coumpagnie d’une qu’adèbe soun mestey.
– Bédy ce que bos dire ! Ebé, te destroumprey :
Aco ère ma femme ! Fèdem ribote amasse,
E maougré que se sémble fort à d’une gourrasse,
Abèbe simplemén ataou per l’ocasioun
Mis daou rouge à balots bien mey que de résoun. »
E Jeanty s’escapet, séns parla, a ralettes,
Bélèou qu’abèbe omis de pourta sés lunettes.

26 septembre 2013

La mòrt de mon ausèth (JM. Buget)

Classé dans : Entre Duas Mars,Literatura — Lo Sarmoneir @ 22 h 05 min
Dens « Plous é Ris » de JM. Buget, poèta e regent garonés (la Rèula), 1848.

 

Dens lo nid on t’amigalhèvi,
Ausèth, que totjorn plorarèi!
Dens la cauja on t’apasturèvi,
Elàs! ne te tròbi pas mèi!

 

T’en ès anat, ausèth aimable,
E m’as dishat dens lo turment;
Qué t’èi donc hèit, jo miserable,
Per me quitar tan tristament?

 

T’en ès anat… e dens mon ama
Punteja una amèra dolor;
A! t’èi perdut… mon  còr se pama…
Ausèth, jo t’aimèvi d’amor!

 

Èras lo sol dens mon malure
Qu’avèi pr’adocir mon shagrin;
E per comble a ma pena dura,
Ne cantès pas mèi… un matin!

 

Quand t’avèi per ma compania,
L’òra passèva vistament;
Ta via èra un sharme a ma via,
E ta voàs un ravissament.

 

Davant una sòr vièrja encara
Passèt viste coma un flambèu;
Tu l’as seguida, e jo totara
Vau anar la joénher au tombèu.

 

Shens dobte au cèu on es montada
Avès meditat ton essòr
E ton ala a pres la volada
Devèrt aquera estela d’òr?

 

Ren d’ací-bas n’amorisquèva
Ton  còr banhat dens les dolors;
A ton ama que s’anugèva
Jo respondèvi per les plors.

 

Mès la-haut jamèi ne broncissen
Los auratges desensheinats;
Jamèi los bèths jorns ne s’eclipsan;
La via a totas ses clartats.

 

Una lutz d’amor totjorn brilha
D’un esclat que ren ne ternís;
E lo plaser totjorn gratilha
Lo còr de l’ange que bondís.

 

Aimable ausèth, A! se podèvas
Desertar lo cèu pr’un moment…
Un sol moment… se revinèvas…
Jo morirí pus doçament.

 

Dens lo nid on t’amigalhèvi,
Ausèth, que totjorn plorarèi!
Dens la cauja on t’apasturèvi,
Elàs! ne te tròbi pas mèi!

6 juillet 2013

Una fauta d’ortografa

Classé dans : Entre Duas Mars,Literatura,Umor — Lo Sarmoneir @ 15 h 51 min
Mon istoara n’es pas un conte
Coma sovent dens l’Armanac
Quauque vielh farçur vos raconta
Aquò’s la veritat. Cric !… crac !…
 
Dens una petita comuna
D’una centena d’abitants
Labàs deu bòrd de Pampeluna,
Pòt i auger de ‘quò quauques ans,
Un jorn devant Mossur lo Mère
La Cat’rina deu Litoquet
Se maridèt.
 
Mès valà que lo secretère
Qu’es perruquèir de son estat
E pas bien fòrt sus la gramèra
Avè sus lo papèir timbrat
De sa pus sharmanta escritura
Botat lo nom de la futura
Demb un Q a la plaça de C.
Quora lo mère vit la gafa
Se botèt  de suïta en dever
D’enlevar coma lo poiré
Aquera fauta d’ortografa.
Demb son canif fresc agusat
Anèva gratar lo contrat
Quora la juna maridada
Li cridèt, palla, espovantada :
– Ah ! non, mossur lo magistrat,
Pas de canif sus lo contrat !
Un canif, ‘quò pòrta malure
Coma n’a pas la bèth bien dura
Un contrat es si lèu lardat !
 
Mès, lavetz, que dishut lo Mère
Coma hèser donc per corrijar ?
Tè, tè, dishut lo secretère,
Èi mon rasoar, harà l’afar.
E coma rasa una figura,
Lo secretère perruquèir
Lavetz d’una man lèsta e sura
Rasèt lo Q sus lo papèir.
 
La fauta estut donc corrijada,
Lo nom de Cat’rina bien mis
Quora un farçur dens l’assemblada
Cridèt au mère : — N’èi bien vist !
Mès ‘quò’s res au costat d’adara.
Jamèi deu jamèi, mon amic,
N’aurí pas cresut véser encara
Rasar nat Q en plen public !
 
 
Mon istoara n’es pas un conte
 
Coma sovent dens l’Armanac
 
Quauque vielh farçur vos raconta
 
Aquò’s la veritat. Cric !… crac !…
 

1 mai 2013

Duias cançons reulesas

Classé dans : Entre Duas Mars,Musica e cançons — Lo Sarmoneir @ 22 h 19 min

Reculhit per Octave GAUBAN (Histoire de la Réole, Lacour reimpr., 2006)

 
VAILÈIRA (Beyleyre)
Diu ! que la nuit me parei longa (x2) / Avèque aqueth vielh tan jalós (x2)
Tota la nuit que me demanda / Jana, « lan » atz vòstas amors ?
Jo ne’n èi pas ni mèi ne’n vòli / Ne ne’n èi pas d’aute que vos
Qui èra aqueth, arsèir, la Jana / Que parlèva [b] d’avèque vos ?
Aquò èra un de mos baus-fraires / Que parlèva de mos nebots !
N’i tòrnes donc pas mèi, la Jana / Ne tòrnes donc parlar damb eth
Si jamèi jo ne li atrapi / Tuarèi a d’eth, batrèi a vos
Tots los navius que son sus l’aiga / Ne son pas tots a un patron
Tots los castèths que son sus tèrra / Ne son pas tots a un senhor
Tots los anhèths de la Grand’ Landa / Ne son pas au mème pastor
Atau sui jo, mon amic Pièrre / Jo ne sui pas tota per vos !
 
CANÇON DAU TÒRT
– Ce ditz lo tòrt : maridatz-me ma maire
Car vos sètz vielha e vos ne viuratz gaire
Qui eritarà, qui eritarà, dau bien dau praube tòrt
Quand serà mòrt ?
– Ce ditz lo tòrt : lo jorn de mes nocetas
Fadrà minjar tres parelhs de poletas
Encara mèi, encara mèi, un bèth gigòt de pòrc
Ce ditz lo tòrt
– Ce ditz lo tòrt : fadrà abilhar ma mia
D’un bèth drap fin, d’una bèra daufina
Encara mèi, encara mèi, una bèra baga d’òr
Ce ditz lo tòrt
– Ce ditz lo tòrt : fau hèser una cocheta
De la longor de ma mia mestressa
Encara mèi, encara mèi, les quatre « picous » d’òr
Ce ditz lo tòrt

Parabòla reulesa

Classé dans : Entre Duas Mars,Literatura — Lo Sarmoneir @ 22 h 11 min

En gascon de la Rèula. Reculhit per M. Dupin (La Réole et ses environs, Res Universis reimpr. 1991)

 

Lur dissut encore : un òme avèva (abèwe) dus gojats. Donc lo pus june dissut a son pair :

- Mon pair, balhetz (balhé)-me ce que me diu revenir de vòste bien,

E lo pair lesi hasut lo partatge de son bien. Quauques jorns après, lo pus june augent amassat tot ce qu’avèva, se’n angut dens un peís bien lunh, e i dissipèt tot son bien en excès e en libertinatge.

E après qu’augut tot fenit, i vengut una granda famina dens aqueth peís, e eth comencèt a mancar. Se’n angut donc, e s’estaquèt au service d’un daus (dos) abitants d’aqueth peís, e eth l’envièt a sa meitad’ria per i gardar los pòrcs.

E aishiu (achiu?) auré estat bien aise de ramplir son vente des tecas que los pòrcs mingèvan, e digun n’i'n balhèva.

Anfin, estent rentrat en eth-mème, dissut :

- Combien i a de vailets a l’ostau de mon pair qu’an mèi de pan que lesi’n fau ! E jo mòri ací de hame. Fau que parti e qu’ani trobar mon pair, e que li disi : « Papair, èi pecat contra lo cièl e contra vos. Ne sui pas mèi dinhe d’estar aperat vòste gojat. Tretetz (treté)-me coma un de vòstes vailets.

Partit donc, e vengut trobar son pair. Quora èra encore bien lunh, son pair l’apercebut e n’augut compassion, corrut a eth, se gitèt a son còth, e li balhèt un poton. Son gojat li dissut :

- Mon pair, èi pecat contra lo cièl e contra vos. Ne sui pas mèi dinhe d’estar aperat vòste gojat.

Alòrs lo pair dissut a sos vailets :

- Portetz (pourté) viste la pus bèra rauba, abilhetz (abilhé)-le’n, e metetz (meté)-li un anèth au dit, e daus solièrs a sos pès. E menetz (mené) tanben lo vetèth gras, e tuetz (tué)-lo ; mingem e regalem-nos. Parce que mon gojat, que vaishiu (vachiu?), èra mòrt e es ressuscitat, èra perdut e es retrobat.

E comencèren donc a hèser ribòta. Portant, son gojat l’ainat, qu’èra aus shamps, revengut, e quora fut pròishe de l’ostau, entendut los vielons e lo bruit daus que dancèvan. Aperèt donc un de sos vailets e li demandèt ce qu’aquò èra. Lo vailet li respondut :

- Aquò es que vòste frair es revengut, vòste pair a tuat lo vetèth gras, parce que l’a recobrat en bona santat.

Aquò l’augent mis en colèra, ne volèva ponh entrar ; mès son pair estent sortit, comencèt a lo pregar. Sur qué, prenent la paraula, dissut a son pair :

- Vaishiu (vachiu?) dejà tant d’annadas que vos sèrvi, e ne vos èi jamèi desaubeït en res de ce que m’avetz (abé) comandat, e portant ne m’avetz jamèi balhat un  crabòt per hèser ribòta avèque mos amics. Mès aussilèu que vòste aute gojat, qu’a minjat son bien avèque des famas perdudas, es revengut, avetz tuat per eth lo vetèth gras.

Alòrs lo  pair li dissut :

- Mon gojat, ètz totjorn avèque jo, e tot ce qu’èi es a vos. Mès falèv’ hèser ribòta  e se rejoïr, parce que vòste frair que vaishiu (vachiu?) èra mòrt e es ressuscitat ; èra perdut, e es retrobat.

123
 

Luxeetvolupte |
Actuel |
Newyorkcity2012 |
Unblog.fr | Créer un blog | Annuaire | Signaler un abus | Insidelayers
| Lanouvelleperspective
| love star