LOU SARMOUNEY / LE JHACASSOUS

26 juillet 2013

La rauba regretada

Classé dans : Literatura — Lo Sarmoneir @ 12 h 49 min

Èra un còp un òme e una fama qu’avèvan una dòna. Èran praubes. La mair morit e lo pair, n’augent pas pampró de trabalh, decidèt de deishar se’n anar sa gojata, pasque podèva pas mèi s’aucupar d’era. Vingut marraulaira per auger un petit de pan.

Un jorn, arribèt davant un bròi ostau e truquèt a la pòrta.

“La sharitat, s’i vos plèd !

La mestrèssa de l’ostau obrit la pòrta e vit la gojata.

Qué, tu que sus granda e que semblas fièra, corres los camins per quèrre dau pan ?

Elàs òc, ma mair es mòrta e mon pair n’a pas pro de trabalh per me gardar a l’ostau.

– E ben nosauts, ce dishut la mestrèssa, am besonh d’una shambrèira. Si vòs trabalhar, te gàrdam.

– Òc, dissut aussilèu la dòna qu’aimava briga marraular.

 E damorèt dens aqueth ostau. Èra valenta e se conduïsèva coma fau. Sos mèstes èran contents d’era. E coma èra meitat nuda, li crompèren una rauba, en avança saus gatges promists.

Mès petit après, la juna shambrèira tombèt malauda e morit. La rauba comencèt a har dòu a sa mestrèssa.

Se l’avèva pas encara ganhada” se planhèva sens cèssa la meishanta fama

Quauques jorns pus tard, una gojata se presentèt a la pòrta de l’ostau.

Cèrcatz pas una shambrèira ? Èi grand besonh d’auger dau trabalh !

– Si-fèit, gojata, arribas fòrt bien. Avèvam una shambrèira que te semblava baucòp, mès vèn tot juste de morir. Vas donc la remplaçar.

La novèra shambrèira èra perfèita, n’i avèva ren a li reproishar e sos mèstes se miren a l’aimar. Mès ce que los surprenèva èra que la vedèvan jamèi beure ni minjar, e shaque desser, après sa lònga jornada de trabalh, au lòc d’anar se cochar, se metèva a genolhs per pregar davant la chaminèia.

Aquò intriguèt lo vailet que hendèva les buscas, car la resèrva n’arrestèva pas de demingar. Un desser, guinhèt la shambrèira a travèrs lo trauc de la sarradura. La vit avitar lo huc mèi que  de reson, apui se tirar la harda, sautar au dessús des flambas dinca que lo huc estusse tuat.

Lo lendeman, lo vailet se’n angut tot díder a la mestrèssa. Aquera n’i podèva pas creire. Sonèt aussilèu la gojata e li demandèt :

Aquò’s vrai ce que conta lo vailet ? Te vit aquesta nuit dançar sau huc, coma si volèvas lo tuar entau

– Òc-ben, ce respondut la gojata. Aquò’s vrai. Aquò’s tanben ma penitença. Avèvatz ací una shambrèira qu’es mòrta. Aquò’s jo. M’avèvatz crompat una rauba sus mos gatges e quand sui mòrta, l’atz sens cèssa regretada. Divèvi donc, avant d’entrar au paradís, pagar la rauba lo temps que falèva.

– Ò, prauba mainatja, dishut la fama tot d’un còp tota emocionada. Jamèi te reproisharèi quauquorren e poiràs te’n anar quand lo vodràs.

 Silèu aqueths mòts furen prononçats que la gojata dispareishut.

Laisser un commentaire

Votre adresse de messagerie ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *

Vous pouvez utiliser ces balises et attributs HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

 

Luxeetvolupte |
Actuel |
Newyorkcity2012 |
Unblog.fr | Créer un blog | Annuaire | Signaler un abus | Insidelayers
| Lanouvelleperspective
| love star